เมื่อพีคถึงจุดสูงสุด...
 
 
ก็ต้องทำไรบ้างละนะ 5555555
 
 
 
 
 
 
 
 
:: Your Problem My Emergency ::

[Harry Potter / Draco Malfoy]




Chapter 1


บ่ายวันอาทิตย์ของเดือนพฤศจิกายน ซึ่งเป็นวันที่นับได้ว่าอากาศดีมากในช่วงที่เข้าสู่ฤดูหนาวเช่นนี้
แสงแดดอบอุ่นกำลังอาบไล้ไปทั่วบริเวณสนามควิชดิช นักกีฬาของบ้านกริฟฟินดอร์กำลังเดินลงสู่สนามเพื่อฝึกซ้อมควิชดิชที่กำลังจะเปิดฉากการแข่งขันในวันเสาร์ที่จะถึงนี้

โอลิเวอร์ วู้ด ซึ่งเป็นกัปตันทีมของกริฟฟินดอร์ กำลังพยายามบอกแผนการฝึกซ้อมให้ลูกทีมฟังเป็นรอบที่หกของวัน..


“แฮร์รี่ นายต้องบินสูงๆไว้นะ อย่าพยายามเข้ามาในสนาม เพราะพวกสลิธีรินต้องจ้องจะเก็บนายแน่ๆ พวกนั้นน่ะ ไม่ค่อยจะทำอะไรใสสะอาดตามกติกานักหรอก” และประโยคนี้ ก็ดังซ้ำเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจนับได้ เพราะตลอดทั้งสัปดาห์ วู้ดย้ำเรื่องนี้กับซีกเกอร์ของทีมมาตลอด


“ส่วนนายเฟร็ด..” ยังไม่ทันที่กัปตันทีมของกริฟฟินดอร์จะเอ่ยอะไรขึ้น เจ้าของชื่อ เฟร็ด ก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน


“โอลิเวอร์ นายไม่ต้องย้ำเรื่องนี้แล้ว รู้มั๊ยว่าวันนี้นายพูดมาจะเป็นสิบรอบแล้วถึงแผนการของนาย พวกเราจำขึ้นใจแล้ว ใช่มั๊ยจอร์จ” เมื่อพูดจบร่างสูงเรือนผมสีแดงก็หันไปพยักหน้ากับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ


“ช่ายยยยยยยยยยย.... ไม่ต้องห่วงน่า เดี๋ยวพวกเราจะปกป้องแฮร์รี่อย่างสุดชีวิตเลย” คู่แฝดวีสลีย์อีกคนหนึ่งตอบ


“เริ่มซ้อมกันเถอะ” แอนเจลิน่า จอห์นสัน เชสเซอร์ของทีมเอ่ยตัดบท ก่อนที่จะเปิดกล่องเก็บลูกบอลทั้งสี่เพื่อนำออกมาฝึกซ้อม 
ทันทีที่สายรัดถูกปลดออก ลูกบลัดเจอร์สีดำสนิททั้งสองลูกก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า และวกกลับมาหมายจะพุ่งชนคนใดคนหนึ่งที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง แต่แล้วมันก็ถูกไม้ตีเล็กๆในมือของเฟร็ด บีตเตอร์ของกริฟฟินดอร์ตีกระเด็นไปเสียก่อนที่จะได้ทำอันตรายใคร โกลเด้นสนิชเป็นบอลลูกสุดท้ายที่ออกมาจากกล่อง ลูกบอลสีทองสุกใสและปีกสีเงินกระพือเบาๆ ลอยขึ้นไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะหายลับไปจากสายตาของสมาชิกทีมกริฟฟินดอร์

“เริ่มได้!” เสียงของวู้ดที่ตะโกนขึ้น ทำให้สมาชิกทุกคนที่ขี่ไม้กวาดเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ถีบเท้ากับพื้นดินและทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เด็กหนุ่มร่างโปร่งที่อยู่ในตำแหน่งซีกเกอร์ของทีมลอยอยู่บนไม้กวาดสูงกว่าสมาชิกในทีมคนอื่นๆ ภาพที่ปรากฎอยู่ในดวงตาสีเขียวสดใสก็คือ คู่แฝดวีสลีย์กำลังหวดไม้ใส่ลูกบอลสีดำ ที่พยายามจะพุ่งเข้าชนคีปเปอร์ของทีมในขณะที่คีปเปอร์หลบลูกบอลสีดำ แล้วก็พยายามสกัดลูกควัฟเฟิลสีแดง ที่แคตี้ เบลล์โยนใส่ห่วง

แฮร์รี่ละลายตาจากภาพเบื้องล่าง หลับตาอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้สายลมเย็นๆปะทะใบหน้าเปิดให้เห็นรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าจางๆที่หน้าผาก เขารู้สึกมีความสุขทุกครั้งยามที่ได้ขี่ไม้กวาดล่องลอยอยู่กลางอากาศเช่นนี้ ผ่านไปชั่วครู่ดวงตาสีเขียวสดใสก็ลืมขึ้น พลางมองหาลูกสนิช ในขณะที่บินวนไปมารอบๆสนามควิชดิช และแล้วเขาก็เห็นประกายสีทองสะท้อนแสงแดดอยู่เบื้องล่างของเขาใกล้ๆกับห่วง ที่วู้ดกำลังป้องกันอยู่ แฮร์รี่กดด้ามไม้กวาดลงเพื่อพุ่งลงไปทางด้านล่าง แฮร์รี่เสียจังหวะไปเล็กน้อย เมื่อต้องเบี่ยงไม้กวดไปทางด้านขวาเพื่อหลบลูกบลัดเจอร์ที่พุ่งเข้ามา แต่กระนั้น ก็ไม่ทำให้การคว้าลูกสนิชของแฮร์รี่ล้มเหลว เพราะขณะนี้ลูกสนิชสีทอง กำลังกระพือปีกเบาๆอยู่ในอุ้งมือของแฮร์รี่ซีเกอร์ที่มีอายุน้อยที่สุดของทีมแล้ว
 
“ดี มากแฮร์รี่ ถ้านายจับลูกสนิชได้เร็วแบบนี้ตอนที่แข่งกับสลิธีรินล่ะก็ โอกาสที่ชื่อของพวกเราจะถูกจารึกไว้บนถ้วยควิชดิชก็ไม่ไกลแล้วล่ะ!” โอลิเวอร์ วู้ด กล่าวขณะที่กำลังตบไหล่แฮร์รี่ หลังจากที่ทุกคนลงจากไม้กวาดมายืนอยู่บนพื้นดินเรียบร้อยแล้ว


“เอาล่ะ ให้พัก สิบนาที ก่อนซ้อมอีกรอบนะ” กัปตันทีมบอก ก่อนที่จะหันไปคุยกับเชสเซอร์ทั้งสามถึงแผนการในการรับส่งลูกควัฟเฟิลเพื่อ ทำคะแนน


ซีกเกอร์ร่างโปร่งของกริฟฟินดอร์เลือกที่จะขี่นิมบัสสองพันทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง แทนการนั่งพัก ขณะที่แฮร์รี่ลอยตัวช้าๆรับสายลมเย็นที่ปะทะผิวหน้าอยู่นั้น ก็ต้องรีบบินลงสู่พื้นทันที เมื่อเห็นภาพเบื้องล่างที่กัปตันทีมของเขากำลังโวยวายทุ่มเถียงอยู่กับคู่ แข่งตลอดกาลอย่างมาร์คัส ฟลินต์ กัปตันทีมควิชดิชของสลิธีริน


“พวกนายไม่มีสิทธิ์เข้ามานะฟลินต์ วันนี้ฉันจองสนามไว้กับมาดามฮูชแล้ว” โอลิเวอร์ วู้ด ตะโกนลั่นสนาม


“มีน้ำใจหน่อยน่า วู้ด สนามออกจะกว้าง แบ่งกันซ้อมไม่ได้หรือไง” มาร์คัส ฟลินต์เด็กหนุ่มตัวใหญ่ล่ำเอ่ยด้วยท่าทียียวน


“นายก็ไปใช้สนามวันอื่นสิ วันนี้พวกเราจองไว้แล้ว” จอร์จ เอ่ยขึ้นบ้าง


“ชั้นว่า ถ้าเราซ้อมวันอื่นก็จะไม่ทันน่ะสิ เพราะว่า เราจะฝึกซีกเกอร์คนใหม่ของเรา” ฟลินต์เอ่ยต่อ


“ซีกเกอร์ใหม่?” อลิเซียเชสเซอร์สาวของกริฟฟินดอร์เอ่ยด้วยใบหน้าฉงน


“ฉันเอง ซีกเกอร์คนใหม่ของสลิธีริน” ร่างบางในชุดคลุมสีเขียวก้าวออกมา พลางชำเลืองหางตามองไม้กวาดที่อยู่ในมือของคู่แฝดวีสลีย์

“อ้อ.. แล้วก็ พวกเราจะซ้อมให้ชินกับไม้กวาดใหม่ด้วยน่ะ ทีมเราเปลี่ยนไม้กวาดกันยกทีมเป็นนิมบัสสองพันหนึ่ง ซึ่งมันมีประสิทธิภาพดีกว่านิมบัสสองพัน และไม้กวาดควีนสวีปเก่าๆ” ดวงตาสีเทาฉายแววเดียดฉันท์ระคนดูถูกออกมาอย่างไม่ปิดบัง คู่แฝดวีสลีย์บังเกิดโทสะขึ้นทันที แต่เชสเซอร์ทั้งสามของทีมพยายามรั้งไม่ให้ชายหนุ่มทั้งสองหยิบไม้กายสิทธิ์ ออกมาเสกคาถาใส่เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ที่เอ่ยวาจาดูแคลนพวกเขาได้


“จะยังไงก็แล้วแต่ วันนี้ฉันจองสนามไว้แล้ว” วู้ดยังคงกล่าวหนักแน่นอย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดิม


“โอ๊ะ โอ.. พอดีว่า พวกเราได้จดหมายอนุญาตให้ใช้สนามวันนี้จากศาสตราจารย์สเนปเหมือนกัน” มาร์คัส ฟลินต์ชูจดหมายในมือที่มีลายเซ็นของอาจารย์ประจำบ้านสลิธีรีนกำกับไว้ให้ กัปตันและลูกทีมของกริฟฟินดอร์ดูพลางทำหน้าเยาะหยัน และยังไม่ทันที่วู้ดจะได้โต้เถียงอะไรต่อไป ก็ถูกขัดจังหวะขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบของเด็กหนุ่มร่างโปร่ง


“ช่างเถอะน่า เรากลับไปซ้อมกันตามเดิมเถอะ เราใช้ฝีมือเข้ามาในทีม ไม่ใช่ใช้เงินซื้อตำแหน่ง เพราะงั้นฉันว่าเราควรจะไปฝึกฝีมือดีกว่านะ” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ดวงตาสีมรกตเหลือบมองไปที่ใบหน้าหวานที่ปกติมักจะดูอ่อนซีด แต่บัดนี้กลับมีสีชมพูระเรื่อปรากฏขึ้นบนแก้ม ดวงตาสีเทาของร่างบางวาวโรจน์ด้วยโทสะ และก่อนที่ริมฝีปากบางของซีกเกอร์คนใหม่แห่งสลิธีรินจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา ร่างโปร่งก็ขึ้นขี่ไม้กวาด พลางทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า โดยมีสมาชิกกริฟฟินดอร์คนอื่นๆบินตามขึ้นไปบนท้องฟ้าแทบจะทันที ทิ้งให้ร่างบางยืนขัดใจอยู่กลางสนามกับเหล่าสมาชิกทีมควิชดิชของสลิธีริน


วู้ดบินตีคู่ขึ้นมากับแฮร์รี่ โดยมีสมาชิกคนอื่นตามมาไม่ห่าง กัปตันทีมกริฟฟินดอร์ทำมือเป็นสัญลักษณ์ให้ลูกทีมมาหยุดรวมกันเพื่อฟังคำ สั่ง


“ฉันว่า พวกนั้นต้องมาก่อกวนแน่ๆ” จอร์จ วีสลีย์เอ่ย เด็กหนุ่มอีกคนที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนจอร์จ พยักหน้ารับพล่างเอ่ยบ้าง


“แหงอยู่แล้ว ถ้าพวกนั้นไม่ก่อกวนเราสิแปลก”


“จะซ้อมต่อไหม หรือจะเลิก?” แคตี้ เบลล์ที่เงีบยมานาน ถามพร้อมกับมองหน้ากัปตันทีม


“ซ้อมต่อสิ แต่ว่าเราจะต้องไม่ให้พวกนั้นรู้ว่าเรากำลังฝึกรับมือกับพวกสลิธีรินอยู่ เราจะต้องเปลี่ยนแผนการฝึกนิดหน่อย” วู้ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่ทว่าแผ่วเบา ไม่ต้องการให้คู่แข่งรู้


“จะบ้าหรือไง เปลี่ยนแผนเนี่ยนะ” แองเจลิน่ากระซิบ


“ใช่ ก็แค่จะให้เปลี่ยนจากซ้อมรับมือกับสลิธีรินมาเป็นซ้อมรับมือกับเรเวนคลอแทน” วู้ดกล่าว

“แต่ว่า..” ยังไม่ทันที่อลิเซียจะเอ่ยอะไรต่อ วู้ดก็ขัดขึ้น


“เอาน่า ยังไงก็ดีกว่าให้พวกนั้นรู้แหละ ว่าเราฝึกยังไงกันอยู่ ตกลงตามนี้นะ”


“อื้อ!!” ทุกคนรับคำ กัปตันทีมพูดอะไรต่ออีกนิดหน่อยถึงเรื่องตำแหน่งของผู้เล่น แล้วจึงสั่งให้ลูกทีมประจำตำแหน่งก่อนเริมการฝึกซ้อมอีกครั้ง


เด็กหนุ่มร่างโปร่งผู้ดำรงตำแหน่งซีกเกอร์ของกริฟฟินดอร์บินสูงเหนือสมาชิกในทีมขึ้นไปราวห้าเมตร ดวงตาสีมรกตภายใต้กรอบแว่นบางพยายามมองหาลูกสนิชไปทั่วบริเวณ

สนามอีกครึ่งหนึ่ง ถูกผู้เล่นในชุดคลุมสีเขียวครอบครอง ขณะที่เด็กหนุ่มกำลังมองลงมาที่เบื้องล่างในบริเวณฝึกซ้อมของทีมคู่แข่ง ลูกบลัดเจอร์สีดำก็พุ่งเข้าหาจากทางเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว แฮร์รี่เอี้ยวตัวหลบลูกบอลพิฆาตนั้นไปได้อย่างหวุดหวิดและจวนเจียนจะพลัดตกจากไม้กวาด


เสียงหัวเราะดังแว่วมาตามสายลม ทันทีที่แฮร์รี่ทรงตัวบนไม้กวาดได้ เขาก็เห็นรอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มร่างบางในชุดคลุมสีเขียว เรือนผมสีบลอนด์พลิ้วไหวตามสายลม แม้จะชวนมองแต่ก็รอยยิ้มที่แสดงออกถึงความสะใจที่เห็นคู่อริมีอันตรายกลับสะกดใจร่างโปร่งมากกว่า


ยังไม่ทันที่ดวงตาสีมรกตจะละจากการประสานสบกับดวงตาสีเทา ลูกบอลสีดำ ก็พุ่งเข้าหาร่างบนไม้กวาดนิมบัสสองพันอีกครั้งราวกับมีชีวิต คราวนี้โชคไม่เข้าข้างซีกเกอร์ของกริฟฟนดอร์นักเพราะไหล่ขวาถูกลูกบลัดเจอร์กระแทกเข้าเต็มแรง อาการเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาตั้งแต่ปลายนิ้วมือ แรงในการจับบังคับไม้กวาดหายไปกว่าครึ่ง แต่เด็กหนุ่มเจ้าของรอยแผลเป็นรูปสายฟ้า กัดริมฝีปากแน่น พยายามประคองตัวให้อยู่บนไม้กวาด


เสียงสบถจากสมาชิกทีมกริฟฟินดอร์ดังลั่น เมื่อเห็นฝ่ายสลิธีรินจงใจหวดลูกบลัดเจอร์ใส่แฮร์รี่
จอร์จ เด็กหนุ่มผมสีแดงที่ดำรงตำแหน่งบีตเตอร์ของทีมบินขึ้นมาอยู่ใกล้ๆซีกเกอร์ ของพวกเขา ในขณะที่ เฟร็ด วีสลีย์ ก็คอยปกป้องทีมจากลูกบลัดเจอร์ สองหรือสามครั้งที่จอร์จไม่อาจหวดลูกบลัดเจอร์ที่พุ่งเข้ามาหมายจะทำร้ายแฮร์รี่ได้ ทำให้แฮร์รี่ต้องเบี่ยงตัวหลบเอง


ขณะที่ลูกบอลสีดำพุ่งเข้ามาหาไม่หยุด ดวงตาสีเขียวสดใสก็เหลือบไปเห็นลูกบอลสีทองลอยอยู่ต่ำลงไปเกือบสิบเมตรโดยอยู่ใกล้ๆกับฝั่งสนามที่สลิธีรินกำลังฝึกซ้อม 
ร่างโปร่งกดด้ามไม้กวาดลงโดยมุ่งหน้าไปทางลูกสนิชทันที
 
เดรโก มัลฟอย ที่ลอยอยู่บนไม้กวาดในระดับความสูงที่ไล่เลี่ยกัน และอยู่ห่างไปไม่ไกลนัก เห็นท่าทางเช่นนั้นของคู่อริก็รู้ได้ว่าเจ้าของรอยแผลเป็นรูปสายฟ้าคงจะเห็นลูกสนิชแล้ว จึงรีบบินตามร่างโปร่งลงมาอย่างรวดเร็ว ห่างออกไปเพียงไม่เกินห้าเมตรเท่านั้นที่ตำแหน่งของลูกสนิชกำลังกระพือปีกสี เงินสุกใสอยู่

ขณะที่แฮร์รี่เร่งความเร็ว เดรโกก็เร่งความเร็วตามหลังมาอย่างกระชั้นชิด ทันใดนั้นลูกบลัดเจอร์พิฆาตสองลูกก็พุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หนทางเดียวที่ซีกเกอร์ร่างโปร่งจะหลบพ้นก็คือการหันกลับเท่านั้น และทันทีที่แฮร์รี่พลิกตัวกลับอย่างรวดเร็ว ก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นเรือนร่างบางบนไม้กวาดนิมบัสสองพันหนึ่งอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่มองหน้ากันด้วยความตะลึงงัน


“หลบไป!!!” แฮร์รี่ พอตเตอร์ตะโกนลั่นสนาม แต่ไม่ทันที่ร่างบางจะได้เบี่ยงหลบ ซีกเกอร์ของทั้งสองทีมก็ปะทะกันอย่างแรงกลางอากาศ ร่างทั้งสองค่อยๆร่วงหล่นสู่พื้น ราวกับใบไม้ที่ถูกปลิดจากต้นท่ามกลางความตกตะลึงของผู้เล่นทุกคนในสนาม...





...to be continue…
 
 
 
 
 
 
 
 
ขอคอมเม้นด้วยนะครับ..
 
 
*โค้ง*
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

fun

#6 By ่่jojo2011 (27.130.130.206) on 2011-12-12 01:33

อย่าลืมมาต่อน้า

#5 By F!LM on 2011-04-12 11:23



question

#4 By 『Celestical✽』 on 2011-04-09 17:30

ช่วงนี้ใช้เวลาไปกับการเขียนหรอเนี่ย 555+

#3 By Olindion on 2011-04-09 10:45

หนุกมากกค่าาา cry

ติดตามๆ

#2 By +Kinna.[คินนะ]+ on 2011-04-08 22:22

เม้นแรกกกกกกก(เกรียน)

ท่าจะพีคจริงๆด่ะเค้าอ่านก่อน

#1 By Seiz on 2011-04-08 21:55